Καλημέρα!!!!!!!!!!!


Οι καλύτερες στιγμές μας


To πάρτυ έκπληξη για τα γενέθλια μου. Ευχαριστώ αυτούς που μ΄αγαπούν!
Δέσποινα Μαραγκουδάκη










Στη Σαββατιάτική βόλτα μας στο βουνό.
Happy Mummy







Γελώντας χωρίς λόγο με τη Μαριαννούλα.
Ελένη Μητροπούλου








Τρώγοντας κέηκ σοκολάτας.
Μαρία Χ.

<< 4 παγάκια πέφτουν σε κρυστάλλινο ποτήρι >>



Διάλογος σε αυτήν την πόλη που η ιστορίες δεν έχουν τέλος.

-          Μου φέρνεις ένα ποτήρι με παγάκια
-          Ναι αμέσως…. ( μετά από λίγο), Ααα δεν έχουμε , θες νερό παγωμένο?
-          Όχι , παγάκια θέλω
-          Να βάλω τώρα.
-          Βάλε
(Μετά από 10 ώρες)
-Έτοιμα τα παγάκια ,ορίστε.
- Τι είναι αυτά?
- Τα παγάκια. Τα παγάκια που ζήτησες.
-Α ναι τα παγάκια.
-Έλα πάρτα.  Τι τα θες?
-Δεν τα θέλω. Τώρα που τα έφερες δεν τα θέλω, μετά από δέκα ώρες ΔΕΝ ΤΑ ΘΕΛΩ.
- Τι τα ήθελες?
- ΤΙ ΤΑ ΗΘΕΛΑ….. να τα ενώσω να φτιάξω μια παγωμένη σκάλα να ανέβω πάνω στον κρυστάλλινο πύργο, να συναντήσω τη νεράιδα του χιονιού, να τις ψιθυρίσω ένα μυστικό, να κολυμπήσω στην παγωμένη λίμνη του ουρανού, να βρω το κρυστάλλινο σύννεφο, να σου φτιάξω ένα στέμμα από σταλακτίτες, να στο φορέσω στο κεφάλι να σε δροσίζει όταν έχει ζέστη όπως σήμερα.
Αλλά τώρα πάει πέρασε, τέλειωσε…
-          Άκου βρέχει.
-          Βρέχει.
-          Ναι βρέχει, έλα να δεις.
(Ανοίγει το ψυγείο).
-          Μέσα στο ψυγείο?
-          Ναι βρέχει παγάκια….
-          -Βρέχει παγάκια….
            Πως συνεχίζει αυτή η σχέση το ξέρεις μόνο εσύ,
 βάζοντας το δικό σου τέλος
αφού η δικιά μας ιστορία είναι μια ιστορία χωρίς
                                                                              ΤΕΛΟΣ

Δέσποινα Μαραγκουδάκη

ΤΣΑΙ ΑΡΩΜΑΤΙΚΟ




ΥΛΙΚΑ

(για 2 φλυτζάνια τσαγίου)
τσαϊ του βουνού
φλούδα απο ένα μήλο
1 ξυλάκι κανέλα
2-3 καρφάκια γαρύφαλλο
φλούδα απο ένα πορτοκάλι
2 φλυτζάνια τσαγίου νερό
μέλι ή ζάχαρη (προαίρετικα)

ΕΚΤΕΛΕΣΗ

Βράζουμε το νερό.Μόλις βράσει ρίχνουμε μέσα όλα τα υλικά και το  αφήνουμε να βράσει για περίπου 5' .Όταν βράσει το στραγγίζουμε και το σερβίρουμε αν  θέλουμε με μέλι ή ζάχαρη .(Αν το θέλουμε πιο βαρύ ή πιο ελαφρύ βάζουμε λιγότερα ή περισσότερα υλικά).


Happy mummy

Δύο ξένοι - Ψυχανάλυση


Κάνοντας τίποτα


Αποφάσισα σήμερα να μην κάνω τίποτα. Πηγαίνοντας όμως στην τουαλέτα θυμήθηκα ότι είχα βάλει πλυντήριο και άπλωσα κάτι ρουχαλάκια. Μετά το μάτι μου έπεσε σε ένα λεκέ στον καναπέ και βάλθηκα να τον καθαρίσω. Μετά όμως δε θα κάνα τίποτα αν δεν πεινούσα κι έτσι τηγάνισα ένα αυγό. Έφαγα , βλέποντας ένα επεισόδιο dolce vita στο youtube, μετά έπλυνα τα συμπράγκαλα και ήρθε η στιγμή να μην κάνω τίποτα. Ξάπλωσα στον καναπέ. Σκέψεις συνωστίζονταν στο μυαλό μου. Δουλειές, συμπεράσματα, λογαριασμοί, δώρα, παραστάσεις… ατέλειωτες σκέψεις. Ας μη σκέφτεσαι τίποτα σήμερα. Κοίταξα τη βιβλιοθήκη απέναντι. Μέτραγα τα θεατρικά βιβλία που έχω από μακριά και συνειδητοποίησα τη δυσκολία του «τίποτα» και την μόνιμη ύπαρξη του « κάτι». 

Ελένη Μητροπούλου

Βραβεία Oscar 2013

ΟΣΚΑΡ 2013:


Καλύτερη Ταινία 
Επιχείρηση: Argo
Διασκευασμένο σενάριο , Μοντάζ

Α΄ Ανδρικός Ρόλος
Ντάνιελ Ντέι Λούις (Λίνκολν)


Α΄ Γυναικείος Ρόλος
Τζένιφερ Λόρενς (Οδηγός αισιοδοξίας)

Β΄Ανδρικός Ρόλος
Κριστόφ Βαλτς (Django ο Τιμωρός)
και Πρωτότυπο Σενάριο


Β΄ Γυναικείος Ρόλος
Αν Χάθαγουεϊ (Οι Άθλιοι)



"Η ζωή του Πι"


Σκηνοθεσία, Μουσική, Διεύθυνση φωτογραφίας, Οπτικά Εφέ




Κινούμενα σχέδια
Brave


Καλύτερη ξενόγλωσση ταινία
Αγάπη



Τραγούδι
«Skyfall» - Adele, του Πολ Επγουορθ για την ομότιτλη ταινία






Ντοκιμαντέρ
Searching for Sugar Man


Crucifixion


Crucifixion - 1930, Pablo Picasso

Καλημέρα!


*Μπορεί να χωρέσει η Αθήνα σε ένα κομμάτι χαρτί; Και όμως γίνεται. Ένας φοιτητής της Σχολής Καλών Τεχνών της Αθήνας ζωγραφίζει με το πενάκι του την Αθήνα καταγράφοντας τη διαδικασία σε video! Έτσι σε fastforward ανακαλύπτουμε την ομορφιά της πόλης σε άσπρο και μαύρο. Ο Παντελής Τρομπούκης είναι ο καλλιτέχνης είχε την ιδέα για το Athensketch. 
Μαρία Σελεβέντη από το ενημερωτικό site :  Exit news

Οι Καλύτερες Στιγμές



Όταν μέτα απο πολύ κούραση και προσπάθεια είχα ένα τέλειο αποτέλεσμα.
Happy mummy
Κυριακάτικη Βόλτα και Καλαμαράκια με φόντο το Σούνιο.
Απρόοπτος Χ





Όταν , εντελώς αναπάντεχα, βρέθηκα με ένα μπουκέτο λουλούδια, στη γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου.
Ελένη Μητροπούλου






Βλέποντας τα κύματα.
Δέσποινα Μαραγκουδάκη







Στο σπίτι ενός φίλου μου, τρώγοντας καταπληκτικά ρουμελιώτικα τυριά και πίνοντας λαμιώτικο τσίπουρο.
Γεωργία Χαϊκάλη








Μια αγκαλιά.
Μάρκον



Καρότο, Αυγό και Καφές Μια διαδικτυακή ιστορία



Μία νεαρή γυναίκα πήγε στη μητέρα της και της μίλησε για τη ζωή της και πως τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα για εκείνη. Δεν ήξερε πώς να αντιδράσει και ήταν έτοιμη να εγκαταλείψει κάθε προσπάθεια.  Είχε κουραστεί να προσπαθεί και να παλεύει. Της φαινόταν πως μόλις λυνόταν ένα πρόβλημα, ένα άλλο νέο προέκυπτε.
 Η μητέρα της την πήγε στην κουζίνα. Γέμισε τρία δοχεία με νερό και έβαλε το καθένα σε δυνατή φωτιά.  Γρήγορα το νερό στα δοχεία άρχισε να βράζει. το πρώτο δοχείο έβαλε καρότα, στο δεύτερο έβαλε αυγά, και στο τελευταίο έβαλε κόκκους καφέ.  Τα άφησε λίγο να βράσουν, χωρίς να πει ούτε μια λέξη.
Μετά έβγαλε τα καρότα έξω απ΄το νερό και τα έβαλε σ’ένα μπωλ, το ίδιο έκανε και για τ΄αυγά
Μετά έβαλε τον καφέ σ’ ένα φλιτζάνι.
Γυρνώντας στην κόρη της την ρώτησε: πες μου τι βλέπεις;
Καρότα, αυγά και καφέ, της απάντησε η κόρη.
Η μητέρα της την έφερε πιο κοντά και της ζήτησε να αγγίξει τα καρότα.
Το έκανε και παρατήρησε ότι ήταν μαλακά.
Μετά η μητέρα ζήτησε απ΄την κόρη της να πάρει ένα αυγό και να το σπάσει.
Αφού έβγαλε τα τσόφλια, παρατήρησε ότι το αυγό ήταν σφιχτό.
Στο τέλος, η μητέρα ζήτησε απ΄την κόρη της να πιει μια γουλιά απ΄τον καφέ.
Η κόρη χαμογέλασε καθώς μύρισε το πλούσιο άρωμά του.
Μετά η κόρη ρώτησε: τι σημαίνουν όλα αυτά μητέρα;
Η μητέρα της εξήγησε ότι το καθένα απ΄αυτά τα διαφορετικά αντικείμενα είχε αντιμετωπίσει τις ίδιες συνθήκες, δηλαδή βραστό νερό.
Το καθένα όμως αντέδρασε διαφορετικά.
Το καρότο αρχικά μπήκε μέσα στο νερό δυνατό και σκληρό.  Εντούτοις, εφόσον τοποθετήθηκε στο βραστό νερό,  μαλάκωσε και έγινε αδύναμο.
Το αυγό ήταν ρευστό.  Το λεπτό εξωτερικό του περίβλημα είχε προστατέψει το υγρό εσωτερικό του, αλλά μετά την τοποθέτησή του σε βραστό νερό, το εσωτερικό του σκλήρυνε.
Όμως οι κόκκοι του καφέ ήταν μοναδικοί. Μετά την τοποθέτησή τους σε βραστό νερό, άλλαξαν το νερό.
Ποιο απ’ αυτά είσαι εσύ; ρώτησε την κόρη της.
Όταν η δυσκολία και οι δοκιμασίες χτυπούν την πόρτα σου, πώς ανταποκρίνεσαι
Είσαι καρότο, αυγό ή κόκκος καφέ;
Σκέψου το λίγο: Τι απ’ αυτά είσαι εσύ;
Είσαι το καρότο που φαίνεται δυνατό, αλλά με τον πόνο και τις δυσκολίες λυγίζεις και μαλακώνεις και χάνεις τη δύναμή σου;
Είσαι το αυγό που ξεκινάει με μαλακή καρδιά, αλλά αλλάζει με τη θερμότητα; Μήπως είχες υγρό  πνεύμα, αλλά μετά από έναν θάνατο, έναν χωρισμό, μία οικονομική δυσκολία ή μια άλλη δοκιμασία σκληραίνεις;
Μήπως το περίβλημά σου μοιάζει το ίδιο, αλλά μέσα σου έχεις πίκρα και σκληράδα, με σκληρό πνεύμα και σκληρή καρδιά;
Ή μήπως είσαι σαν τον κόκκο του καφέ;  Ο κόκκος στην πραγματικότητα αλλάζει το καυτό νερό, δηλαδή τις ίδιες τις συνθήκες που προκαλούν τον πόνο. Όταν το νερό ζεσταίνεται, απελευθερώνει το άρωμά του και του δίνει γεύση.
Εάν είσαι σαν τους κόκκους του καφέ, όταν τα πράγματα δεν είναι στα καλύτερά τους, εσύ γίνεσαι καλύτερος και αλλάζεις την κατάσταση γύρω σου.
Πώς αντιμετωπίζεις τις αντιξοότητες; Είσαι καρότο, αυγό ή κόκκος καφέ;
Ελπίζω να έχεις αρκετή ευτυχία για να σε κάνει γλυκό, αρκετές δοκιμασίες για να σε κάνουν δυνατό, αρκετή λύπη για να παραμείνεις ανθρώπινος και αρκετή ελπίδα για να σε κάνει ευτυχισμένο.

Απρόοπτος Χ

Συνέντευξη...



50 χρονών, ιδιοκτήτρια παιδικού σταθμού

Τι ονειρευόσουν για τον εαυτό σου όταν ήσουν παιδί;

 Ήθελα πάντα να δουλέψω με παιδιά. Να έχω γύρω μου πολλά παιδιά.
 
Σε ικανοποιεί η εικόνα σου σήμερα;

 Κοίτα. Έχω δικό μου παιδικό σταθμό και δικά μου παιδιά. Οπότε μπορώ να πω ότι το όνειρό μου πραγματοποιήθηκε. Ωστόσο δε σου κρύβω ότι τελικά τα παιδιά μπορούν να γίνουν πολύ κουραστικά.

Τα όνειρά σου για το μέλλον; 

Να μεγαλώσουν τα παιδιά μου για να μη με χρειάζονται πια, αλλά και για να αναλάβουν τον παιδικό σταθμό, να φύγει πια αυτή η βαβούρα από τη ζωή μου.  

Γεωργία Χαϊκάλη

ΣΠΙΤΙΚΕΣ ΜΠΑΡΕΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΚΩΝ





ΥΛΙΚΑ

400ΓΡ ΔΗΜΗΤΡΙΑΚΑ ΚΑΤΑ ΠΡΟΤΙΜΗΣΗ ΟΛΙΚΗΣ ΑΛΕΣΕΩΣ
400ΓΡ ΚΟΥΒΕΡΤΟΥΡΑ ΛΕΥΚΗ (Ή 200ΓΡ ΛΕΥΚΗ ΚΑΙ 200ΓΡ ΜΑΥΡΗ)
100ΓΡ ΣΤΑΦΙΔΕΣ
3 ΚΟΥΤΑΛΙΕΣ ΜΕΛΙ


ΕΚΤΕΛΕΣΗ

ΛΙΩΝΟΥΜΕ ΤΗ ΣΟΚΟΛΑΤΑ ΚΑΙ ΑΝΑΚΑΤΕΥΟΥΜΕ  ΟΛΑ ΜΑΖΙ ΤΑ ΥΛΙΚΑ.
ΑΠΛΩΝΟΥΜΕ ΤΟ ΜΕΙΓΜΑ ΣΕ ΤΑΨΙ ΜΕ ΛΑΔΟΚΟΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΦΗΝΟΥΜΕ ΣΤΟ ΨΥΓΕΙΟ 2 ΩΡΕΣ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ.ΚΑΤΟΠΙΝ ΤΟ ΚΟΒΟΥΜΕ ΣΕ ΜΠΑΡΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΤΥΛΙΓΟΥΜΕ ΞΕΧΩΡΙΣΤΑ ΣΕ ΛΑΔΟΚΟΛΛΑ.

(ΠΑΡΑΛΛΑΓΗ: ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΠΡΟΣΘΕΣΟΥΜΕ ΚΟΥΑΚΕΡ ΚΑΙ ΚΑΡΥΔΙΑ Ή ΑΜΥΓΔΑΛΑ ΤΡΙΜΜΕΝΑ)


Happy Mummy's sister

Ιστορίες για αγρίους: Ο ποιητής που ξεσήκωνε τα πλήθη




«Αυτό που θυμάμαι δεν είναι παρά το χρώμα που υπήρχε στη σκουριασμένη σκάλα»!!!!
-Καταπληκτικό!!!! Το κοινό σηκώθηκε όρθιο και αποθέωσε τον καλλιτέχνη!!! Φωνές και χειροκροτήματα έκαναν την αίθουσα να σειέται
-Μα, τι ποιητής είναι αυτός!!
-Σε κάνει και ταξιδεύεις!!!!
- Ο  τελευταίος στίχος έκρυβε όλο το νόημα της ζωης!!!
- Η σκουριασμένη σκάλα!!!
-Θα κλάψω!!Έλεγε μια γεματούτσικη κυρία με ένα κολιέ με χοντρες πέρλες!!
Άκουγε την αποθέωση του κόσμου!Και  ένα δάκρυ κύλησε στο μάγουλο του Φερρή. Δε μπορούσε να πιστέψει πόσο πολύ η  ποίηση του άγγιζε ακόμα και τον πιο απλό κόσμο!!! Μα, νομίζω ότι η κοινωνία μας έχει ανέβει επίπεδο!!Σκέφτηκε!!Και εγώ έχω βοηθήσει πολύ σε αυτό!!!Είμαι όντως καταπληκτικός!Σήκωσε το κεφάλι ψηλά και απόλαυσε το χειροκρότημα. Άνοιξε τα ρουθούνια του και ρούφηξε την ένεργεια του κόσμου!
-Ευχάριστω είπε δυνάτα και η αίθουσα πάγωσε για να ακούσει τον καλλιτέχνη.
- Ευχαριστώ, θέλω όλοι να καταλάβετε ότι το χρώμα κάτω από την σκουριασμένη σκάλα το ξέρουμε μόνο οι ίδιοι. Ο καθένας πρέπει να το θυμηθεί και να τρίψει τη σκουριά τόσο ωστέ να βγει.
 Η κυρία με της χοντρές πέρλες προσπαθούσε να κρατήσει τους λυγμούς της.  Μια άλλη κυρία έβαλε το μαντήλι της στο στόμα για να συγκρατηθεί  και μια άλλη τραβούσε τις κοτσίδες της.
-Ακούστε με, τρίψτε τη σκουριά καλά και ανεβείται τη σκάλα.Σας ευχαριστώ . Είπε και κατευθύνθηκε  σκυφτός με γρήγορο βάδισμά προς την έξοδο.
Ο κόσμος είχε εκστασιαστεί και έπεσε πάνω του. Προσπαθούσαν να τον αγγίξουν να πάρουν λίγο από την σοφία του. Τον έριξαν κάτω και άρχισαν να του σχίζουν τα ρούχα μανιωδώς. Ο ίδιος δε μπορούσε να αντιδράσει, ούτε να κουνηθεί και σε λίγο ούτε να αναπνεύσει. Το μανιασμένο πλήθος τον κατασπάραζε. Κατασπάραζε αυτόν που του είχε αποκαλύψει το νόημα της ζωής τους. Σε λίγη ώρα ο ποιητής Φερρής δεν ανέπνεε πια. Ήταν νεκρός. Έτσι έμεινε στην ιστορία ως ο ποιητής που ξεσήκωσε τα πλήθη και τα ποιήματα  του ακόμα και σήμερα είναι απαγορευμένα από όλες τις κυβερνήσεις. Με μοναδική εξαίρεση το δίστιχο:
  «Αυτό που θυμάμαι δεν είναι παρά το χρώμα που υπήρχε στη σκουριασμένη σκάλα»!!!!


Κείμενο: Ελένη Μητροπούλου


Μπέρτολτ Μπρεχτ στην Αθήνα 2013

Ο Καλός άνθρωπος του Σετσουάν


                         H Aγία Ιωάννα των σφαγείων


                                          

                  

                 Ο Αφέντης Πούντιλα και ο Δούλος του ο Μάττι




                                           






ΛΟΥΝΑ ΠΑΡΚ 15 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2013


Εκεί που χρόνος δεν υπάρχει…
-Παίζουμε;
-Τι;
-Ξερώ ΄γώ κάτι
-Μπα άστο καλύτερα.
--Μα γιατί;
-Βαριέμαι;
-Κρίμα.
-Πόσο καιρό έχεις να παίξεις;
-Δεν θυμάμαι εσύ;
-Από τις 15 Φλεβάρη του 2013.
-Μπα και τι έπαιξες τότε;
-Βρέθηκα τυχαία σε ένα Λούνα Παρκ.
-Λούνα παρκ;
-Ναι αλλά όχι κανονικό Λούνα πάρκ.
-Δηλαδή;
-Δεν μπορώ να στο περιγράψω ακριβώς, ένα Λούνα πάρκ αισθήσεων και φαντασιώσεων, από τότε άλλαξε η ζωή μου.
-Έλα ρε πλάκα κάνεις;
-Έμοιαζε με όνειρο αλλά δεν ήταν, έμοιαζε με  παιδικό παιχνίδι αλλά δεν ήταν, έμοιαζε να ξυπνάει τους φόβους μου αλλά δεν φοβήθηκα, εκεί νομίζω ότι σε συνάντησα.
-Θες να γυρίσουμε το χρόνο πίσω και να πάμε;
-Και δεν πάμε, αλλά που να πάμε;

ZP87 Ζωοδόχου πηγής 87  Εξάρχεια στις 10:00μ.μ. είσοδος ελεύθερη.
Σας περιμένουμε να ζήσουμε μοναδικές στιγμές σε ένα Λούνα πάρκ φαντασιώσεων και γνωριμιών.
Εκεί που χάνονται οι αποστάσεις και οι θεατές γίνονται δράστες συναισθημάτων και κυνηγοί συγκινήσεων.
ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΠΑΙΞΟΥΜΕ

Οι Καλύτερες στιγμές μας...


Η επίσκεψη στο μαγαζί που δουλεύω από 2 φίλους από το θέατρο κωφών.
Γεωργία Χαϊκάλη






Όταν ένιωσα ότι η σωστή απόφαση πάρθηκε όταν έπρεπε.
Απρόοπτος Χ









Περίπατος στην Ακρόπολη ένα ηλιόλουστο πρωινό που φυσούσε!
Ελένη Μητροπούλου









Όταν μου έκαναν έκπτωση 15% λόγω ανεργίας στο κινητό.
Μαρία Χ.






Όταν , έστω και για λίγη ώρα, είδα τον αδερφό μου.
Happy Mummy

Καινούρια Ζωή



Ήμουν χαρούμενος. Δεν έχω ξανανιώσει έτσι. Χαμογελούσα ολόκληρος. Η ένταση διαπερνούσε όλο μου το σώμα. Επιτέλους θα είχα όλο το χρόνο να κάνω ότι θέλω. Δεν θα ξαναξυπνούσα  από την άγρια νύχτα. Δεν θα ξανακοιμόμουν με τις κότες. Θα είχα όλο το χρόνο πια να δω τις αγαπημένες μου ταινίες, να διαβάσω τα βιβλία μου, να ακούσω την αγαπημένη μου μουσική. Θα μπορούσα να ξαναξεκινήσω  και εκείνο το μυθιστόρημα που έγραφα και είχα αφήσει στη μέση. Τέλος οι έγνοιες για το νοίκι, τους λογαριασμούς, την εφορία. Η ζωή μου γίνεται απλή αλλά συναρπαστική. Νέες παρέες, νέες εμπειρίες, νέο περιβάλλον.
Τέλεια, απλά τέλεια. Είμαι 39 χρονών και ξαναγεννιέμαι.
Κύριε Γεωργίου με ακούτε;  ( Επιστρέφω στην πραγματικότητα)
Το δικαστήριο αποφάσισε 3 χρόνια φυλάκιση.
Η ποινή είναι άμεσα εκτελέσιμη.
Οδηγήστε τον κύριο Γεωργίου στη φυλακή.
Καλή αρχή :)

Απρόοπτος Χ

Συνέντευξη...



33 χρονών, ηθοποιός

Τι ονειρευόσουν για τον εαυτό σου όταν ήσουν παιδί;

 Ήθελα πάντα να είμαι η ψυχή της παρέας και να γελάνε όλοι με τα αστεία μου.

 Σε ικανοποιεί η εικόνα σου σήμερα;

Βασικά, δεν ξέρω. Το όνειρό μου πραγματοποιήθηκε. Είμαι ένας ηθοποιός που παίζω σε κωμωδίες, όλοι γελάνε με τα αστεία μου, και πάντα περιμένουν από μένα να πω κάτι αστείο. Ωστόσο, πια θα ήθελα να με πάρουν και λίγο στα σοβαρά.

Τα όνειρά σου για το μέλλον; 

Να μην είμαι για τους άλλους μόνο αυτός που προκαλεί το γέλιο.


Γεωργία Χαϊκάλη


Με λένε Μιχάλη…



«Με λένε Μιχάλη. Γεννήθηκα το 1980 στην Αθήνα, στο «Μητέρα». Οι γονείς μου τότε έμεναν στο Παγκράτι. Μετά τη γέννα μου μετακομίσαμε στα Πατήσια. Οι γονείς μου είναι από τη Νιγηρία. Ο πατέρας μου ήρθε στην Ελλάδα για να σπουδάσει, τη δεκαετία του ΄70. Ύστερα από κάποια χρόνια έφερε και τη μητέρα μου. Από τα παιδικά μου χρόνια δεν θυμάμαι πολλά πράγματα. Στο δημοτικό τα πήγαινα μια χαρά με τα άλλα παιδιά. Μόνο όταν τσακωνόμασταν στο ποδόσφαιρο με στολίζανε με βρισιές του τύπου «αράπης» και τα σχετικά. Ήμουν ο μόνος μαύρος στο σχολείο μου. Θυμάμαι επίσης ένα σκηνικό. Μια μέρα, έπειτα από τσακωμό, κάποια παιδιά με είχαν βάλει στη μέση και με έβριζαν. Τότε ένα παιδί που τον έλεγαν Ηλία όρμησε εναντίον τους για να με υπερασπιστεί. Από τότε γίναμε κολλητοί φίλοι. Τα πρώτα χρόνια στο σπίτι μιλούσαμε νιγηριανά και αγγλικά. Αυτό όμως με εμπόδιζε για τα μαθήματα. Μέχρι που ο δάσκαλος κάλεσε τους γονείς μου και τους είπε ότι έπρεπε να μιλήσουμε ελληνικά στο σπίτι.

Με τα χρόνια επικράτησαν τα ελληνικά στο σπίτι μας. Ελληνικά και hiphop. Από εννέα χρόνων μιλώ μόνο ελληνικά. Μιλώ επίσης άψογα αγγλικά, ενώ τα νιγηριανά τα καταλαβαίνω αλλά δεν τα μιλώ πια. Το πάθος για τη μουσική το «κόλλησα», ίσως, επειδή μεγάλωσα ανάμεσα σε διάφορους γλωσσικούς ήχους. Στο γυμνάσιο παθιάστηκα με τα γκράφιτι, τη hip-hop και τη Dram΄Ν΄ Βase. Είναι χρόνια που περνούν διοργανώνοντας πάρτι και ανταλλάσσοντας κασέτες με τα φιλαράκια. Εκείνη την περίοδο μπήκε έντονα η θρησκεία στη ζωή μου. Μαζί της και η πρώτη υπαρξιακή σύγκρουση. Γιατί η θρησκεία έλεγε «ειρήνη υμίν», ενώ το hip-hop μιλούσε για εξέγερση. Η θρησκεία ήταν ευχή, το hip-hop δράση. Το hip-hop και τα γκράφιτι ήταν για μένα ένα είδος ξεσπάσματος. Τότε, για πρώτη φορά, άρχισα να γράφω στίχους. Έγραφα και για τον ρατσισμό. Ξαφνικά συνειδητοποίησα κάτι που είχα απωθήσει: το χρώμα της επιδερμίδας μου.

Το να είσαι μαύρος. Εγώ είμαι περήφανος που είμαι μαύρος. Το να είσαι μαύρος όμως σημαίνει ότι συναντάς μπροστά σου έναν τοίχο. Σημαίνει ότι πρέπει να ξοδεύεις πολλή ενέργεια για να πείσεις τους γύρω σου ότι δεν είσαι γεννημένος μόνο για να πουλάς CD και να παίξεις μπάσκετ. Ότι μπορείς να γίνεις γιατρός, λογοτέχνης, σχεδιαστής μόδας, οτιδήποτε. Το να είσαι μαύρος σημαίνει ότι ζεις με αυτό το χρώμα, το αναπνέεις, ότι δεν σε αφήνουν ποτέ να νιώσεις αόρατος. Τη μεγαλύτερη έκπληξη την προκαλείς όταν μιλάς ελληνικά χωρίς προφορά. Παθαίνουν πλάκα. Μερικοί κάθονται με το στόμα ανοιχτό και σε κοιτάνε σαν εξωγήινο. Τέλος πάντων… Ένα καλοκαίρι στη Σύρο. Η ανατροπή στη ζωή μου συνέβη ένα καλοκαίρι στη Σύρο.

Μόλις είχα τελειώσει το λύκειο. Ήθελα τότε να μπω στη Σχολή Καλών Τεχνών και άρχισα να κάνω ιδιαίτερα μαθήματα ελευθέρου σχεδίου. Το καλοκαίρι πήγα στη Σύρο για να δουλέψω στο εργαστήριο της δασκάλας μου. Έκανα βόλτα ένα απόγευμα, όταν ξαφνικά μπροστά στα πόδια μου σταμάτησε ένα αστυνομικό τζιπ. Βγήκαν έξω δυο αστυνομικοί και μου ζήτησαν τα χαρτιά. Είχα μαζί μου τη ληξιαρχική πράξη γέννησης. Θεωρούσα ότι ήταν αρκετή, αφού είχα γεννηθεί στην Ελλάδα. Με πήγαν στο Τμήμα. Μου είπαν ότι τα χαρτιά μου είναι ελλιπή. Ένας από τους αστυνομικούς μού είπε ότι θα με απελάσουν. «Πού θα με απελάσετε;» ρώτησα. «Στα σύνορα και να πας από εκεί που ήρθες», μου απάντησε. «Εγώ δεν ήρθα από πουθενά. Έχω γεννηθεί στην Ελλάδα», είπα. Δεν πήρα απάντηση. Απέλαση, σύνορα, όλα αυτά μου φαίνονταν σαν ταινία. Έφυγε η γη κάτω από τα πόδια μου και είχα κατατρομάξει. Έμεινα εκεί τρεις μέρες, στο σκοτάδι, κοιμόμουν χάμω, σε ένα μικροσκοπικό κελί με δυο Πακιστανούς που δεν μιλούσαν ούτε ελληνικά ούτε αγγλικά. Αυτές οι τρεις μέρες ανέτρεψαν τα πάντα μέσα μου. Με τη μεσολάβηση φίλων και δικηγόρων με άφησαν ελεύθερο. Τότε άρχισαν να με βασανίζουν τα ερωτήματα.

Ποιος ήμουν; Τώρα καταλάβαινα γιατί δεν με καλούσαν φαντάρο, όπως συνέβαινε με όλους τους φίλους μου. «Φίλε μου, εσύ είσαι ξένος», έλεγα στον εαυτό μου. Και πάλι δεν ήθελα να το πιστέψω όμως. Σκεφτόμουν ότι οι αστυνομικοί είχαν κάνει λάθος. Ήταν ένας μηχανισμός άμυνας για να μη διαλυθώ. Τα χαρτιά, τα χαρτιά, τα χαρτιά. Όταν εισέβαλε στη ζωή μου η λέξη χαρτιά και αλλοδαπός όλα καθάρισαν πλέον. Ρώτησα τους υπαλλήλους στον δήμο εάν μπορώ να βγάλω ελληνική ταυτότητα επειδή έχω γεννηθεί εδώ. Μου απάντησαν κοφτά: «όχι». Μετά ήρθαν οι ουρές, οι βεβαιώσεις, τα ένσημα, τα γραφεία, οι υπάλληλοι, η ατελείωτη αναμονή. Και όταν βγαίνει η άδεια παραμονής είναι ληγμένη. Ξανά ουρές, βεβαιώσεις, ένσημα, γραφεία, υπάλληλοι, ατελείωτη αναμονή. Με αυτά θα φας όλη τη ζωή σου.

Τα καλύτερα χρόνια σου φεύγουν κυνηγώντας τα χαρτιά. Δεν μπορείς να πας πουθενά. Τα όνειρα για το πανεπιστήμιο τα εγκατέλειψα γιατί κυνηγούσα τα χαρτιά. Με κάλεσαν το 2002 στη Γαλλία για να εκπροσωπήσω την Ελλάδα σε ένα φεστιβάλ θεάτρου δρόμου. Δεν πήγα γιατί δεν είχα χαρτιά. Ήθελα να ανοίξω μια δική μου δουλειά, δεν μπόρεσα γιατί δεν είχα χαρτιά. Τα ελληνικά είναι η γλώσσα σου… Νιώθεις σιγά σιγά να ανοίγει ένα χαντάκι ανάμεσα σε σένα και στους φίλους σου. Εκείνοι προχωράνε, κυκλοφορούν ελεύθεροι. Αυτό που για σένα αποτελεί ζήτημα ζωής και θανάτου, γι΄ αυτούς είναι ένα τίποτα. Επειδή δεν έχεις κανονικά χαρτιά δεν μπορείς να κάνεις σχέδια για το μέλλον. Σκέψου τι κατάπτωση. Να είσαι είκοσι χρόνων και να μη μπορείς να κάνεις σχέδια για το μέλλον. Φθείρεσαι ανεπαίσθητα, γίνεσαι μικρός, κλείνεσαι στον εαυτό σου. Πρέπει να προσέχεις πολύ για να μη γίνεις ανθρωπάκι.

Για να μη δεις όλους τους γύρω σου ως εν δυνάμει εχθρούς. Ύστερα έρχονται άλλες ερωτήσεις. Τι είσαι; Γεννήθηκες εδώ, τραγουδάς τον εθνικό ύμνο της Ελλάδας, στο σχολείο είπες ποιήματα για την 25η Μαρτίου. Και όμως σε θεωρούν αλλοδαπό. Στη Νιγηρία εσύ δεν έχεις πάει ποτέ. Τα ελληνικά είναι η γλώσσα σου. Τι είσαι λοιπόν; Πρέπει να είσαι τρεις φορές τρελός για να μην τρελαθείς. Πρέπει να παλέψεις με νύχια και με δόντια για να μην αφήσεις την πραγματικότητα να σε ξεκάνει. Τι κάνω αυτή τη στιγμή; Ασχολούμαι πολύ με τη μουσική και με το θέατρο του δρόμου. Τώρα δουλεύω στον «Κοσμοπολιτισμό», ένα πολιτιστικό κέντρο που διοργανώνει και πολλά ενδιαφέροντα event με μετανάστες καλλιτέχνες. Τα χαρτιά; Τα περιμένω ακόμα, εδώ και δυο χρόνια. Το μέλλον; Το μέλλον, φίλε μου, είναι τα όνειρά μου. Αυτά είναι η ασπίδα και η ελευθερία μου…»

του Gazmend Kapllani

πηγή: στην απέναντι όχθη