Πρωτομαγιά

Ο ΑΝΕΜΟΣ ΚΟΥΒΑΡΙ , ΧΑΡΙΤΟΠΟΥΛΟΣ ΔΙΟΝΥΣΗΣ

Εκδότης

ΤΟΠΟΣ (ΜΟΤΙΒΟ ΕΚΔΟΤΙΚΗ)

Όταν κάνουμε όνειρα ο Θεός γελάει;

Ε, όχι! Αν γελάει είναι κακός! Ο δικός μου Θεός είναι καλός. Ο δικός μου Θεός είναι μια αγκαλιά. Ο δικός μου Θεός λέει ονειρέψου! Ονειρέψου γιατί τα όνειρα είναι πηγή έμπνευσης.  Τα όνειρα είναι δωρεάν. Τα όνειρα είναι δρόμος είτε πραγματοποιηθούν, είτε όχι.  Ο δικός μου Θεός λέει να ζω τα όνειρά μου, να τα κυνηγώ και να απελευθερώνομαι από αυτά όταν έρθει η ώρα!

Ε. Μ.

Το αγόρι και το κορίτσι

Αποχαιρετισμός

Το Ρομπότ ψιθύρισε αυτό που ήθελε στο άλλο Ρομπότ. Το άλλο Ρομπότ αναβόσβησε την ένδειξη: « Η ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΠΟΥ ΖΗΤΗΣΑΤΕ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ». Το Ρομπότ αποχαιρέτησε το άλλο Ρομπότ και στον δρόμο του γυρισμού εντόπισε μια πληροφορία στον εγκέφαλό του που το ανακούφισε: «Ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος».

Οι προσδοκίες σου όταν αγοράζεις ληγμένο καφέ, σε χαμηλότερη τιμή, δεν πρέπει να είναι μεγάλες. Δεν πρέπει δηλαδή ο καφές σου, να περιμένεις, είναι μυρωδάτος και γευστικός. Επιτρέπεται να ελπίζεις. Πάντα, επιτρέπεται να ελπίζεις. Ακόμα κι όταν ξέρεις.  Όταν ξέρεις, ελπίζεις.

Ξέρεις, επιλέγεις κι ελπίζεις. Αυτή είναι, μάλλον, η σειρά.

Αλλά γιατί τα λέω όλα αυτά;

Ο πικρός κι άοσμος καφές που έχω δίπλα μου επηρεάζει το μυαλό μου.
Επομένως, ο καφές χαλάει.

Μην ακούσετε, ποτέ,  μια πωλήτρια να σας λέει: «Δεν παθαίνει τίποτα». 

Τώρα, αν κάτι κρατήσει λίγο παραπάνω είναι θέμα τύχης.

Δεν είναι ο κανόνας.

Επιπλέον , όταν κάτι λήξει. Έληξε.

Πάρτε το απόφαση και πηγαίνετε παρακάτω.

Εκτός αν επιλέξετε να το ρισκάρετε. Να ελπίζετε...κι όλα τα παραπάνω.

E.M. 

Δεν έχω άλλη υπομονή

Δεν έχω πια υπομονή για κάποια πράγματα, όχι επειδή έγινα αλαζονική, αλλά επειδή έχω φτάσει σε ένα σημείο της ζωής μου όπου δεν μπορώ να χάνω χρόνο με ό,τι με δυσαρεστεί, ή με πληγώνει. Δεν έχω υπομονή για κυνισμό, για υπερβολική κριτική και απαιτήσεις οποιασδήποτε φύσης. Δεν έχω πια τη διάθεση να αρέσω σε όσους δεν αρέσω, να αγαπάω αυτούς που δεν με αγαπάνε και να χαμογελάω σε αυτούς που δεν μου χαμογελάνε. Δεν μπορώ να χαλαλίσω ούτε λεπτό σε αυτούς που λένε ψέματα, ή θέλουν να με χειραγωγήσουν. 

Αποφάσισα ότι δεν θέλω να συνυπάρχω με οποιοδήποτε προσποιείται, υποκρίνεται, είναι ανειλικρινής ή με κολακεύει. Δεν μπορώ να ανεχθώ ούτε την επιλεκτική γνώση, ούτε την ακαδημαϊκή αλαζονεία. Δεν με ενδιαφέρει ούτε το κουτσομπολιό. 

Αντιπαθώ τις αντιπαραθέσεις και τις συγκρίσεις. Πιστεύω στον κόσμο των αντιθέτων και γι’ αυτό αποφεύγω ανθρώπους με δύσκαμπτες και άτεγκτες προσωπικότητες. 

Στη φιλία απεχθάνομαι την έλλειψη αφοσίωσης και την προδοσία. Δεν τα πάω καλά με όσους δεν ξέρουν να πουν μια καλή κουβέντα, ή μια λέξη ενθάρρυνσης. Βαριέμαι τις υπερβολές και δεν μπορώ να αποδεχτώ αυτούς που δεν αγαπάνε τα ζώα. 

Και πάνω από όλα δεν έχω υπομονή για όποιον δεν αξίζει την υπομονή μου.

(Meryl Streep)

«Ο στρατιώτης ποιητής»

«Ο στρατιώτης ποιητής»

Δεν έχω γράψει ποιήματα

μέσα σε κρότους

μέσα σε κρότους

κύλησε η ζωή μου

Τη μιαν ημέρα έτρεμα

την άλλην ανατρίχιαζα

μέσα στο φόβο

μέσα στο φόβο

πέρασε η ζωή μου

Δεν έχω γράψει ποιήματα

δεν έχω γράψει ποιήματα

μόνο σταυρούς

σε μνήματα

καρφώνω

Μίλτος Σαχτούρης 
Από τη Συλλογή "Τα φάσματα ή η χαρά στον άλλο δρόμο" (1958) 

Μην αρχίσετε γράφοντας ερωτικά ποιήματα.

Εμπρός, συγκεντρωθείτε. Με την ησυχία σας…

Μην αρχίσετε γράφοντας ερωτικά ποιήματα. 

Είναι δύσκολα, περιμένετε να φτάσετε 80 χρονών.

Γράψτε για κάτι άλλο, για τη θάλασσα, τον άνεμο, τη σόμπα.

Για το τραμ που άργησε.

Σε κάθε πράγμα υπάρχει ποίηση.

Η ποίηση είναι μέσα , όχι έξω. 

Κοιτάξτε στον καθρέφτη,

Η ποίηση είστε εσείς.

Ντύστε τα ποιήματά σας. 

Διαλέξτε με προσοχή τα λόγια.

Καμιά φορά χρειάζεσαι μήνες για να βρεις τη σωστή λέξη.

Η ομορφιά ξεκίνησε όταν οι άνθρωποι άρχισαν να διαλέγουν. 

Αδάμ και Εύα. Εύκολα διάλεξε η Εύα το σωστό φύλλο συκής;

Καθόλου! Μάδησε πρώτα όλες τις συκιές του παραδείσου!

Ερωτευτείτε! Αν δεν ερωτευτείτε , όλα είναι νεκρά!

Ερωτευτείτε , κι όλα θα ζωντανέψουν.

Σκορπίστε τη χαρά σας, μεταδώστε το κέφι σας. 

Δεχτείτε με χαρά τη θλίψη και τη σιωπή.

Εκτοξεύστε την ευτυχία σας στα πρόσωπα των ανθρώπων.

Και τώρα; Θα δω τις σημειώσεις μου. Έχω ξεχάσει τι θα έλεγα!

Αυτό πρέπει να κάνετε…

Δε μπορώ να τις διαβάσω…

Για να μεταδώσετε ευτυχία πρέπει να είστε ευτυχείς.

Για να μεταδώσετε πόνο πρέπει να είστε ευτυχείς.

Πρέπει να υποφέρετε, μη φοβηθείτε τον πόνο.

Όλος ο κόσμος υποφέρει!

Αν δε έχετε τα μέσα, μην ανησυχείτε.

Για να γράψετε ποίηση , ένα είναι απαραίτητο: Το παν!

Μην το παίξετε μοντέρνοι!

Είναι ό,τι πιο παλιομοδίτικο.

Κι αν ένας στίχος, δε σας βγαίνει σε καμία στάση…

Ξαπλώστε καταγής, έτσι!

Όταν είσαι ξαπλωμένος , τότε βλέπεις τον ουρανό.

Γιατί δεν το έκανα αυτό πρώτα;

Τι κοιτάζετε; Οι ποιητές δεν κοιτάζουν! Βλέπουν!

Κάντε τις λέξεις να σας υπακούουν!

Αν η λέξη «τοίχος» δε σας δίνει σημασία…μην τη χρησιμοποιήσετε οχτώ χρόνια, για τιμωρία! Αυτή είναι η ομορφιά! Αυτοί οι στίχοι που μένουν αιώνια!

La tigre e la neve / Η τίγρης και το χιόνι (2005)

Ο αταίριαστος άνθρωπος

Κάποτε μια ευχή πραγματοποιήθηκε,

κι ένας ακόμα , άνθρωπος, γεννήθηκε .

Από τα πρώτα λεπτά  που υπήρξε εδώ,

 κατάλαβε ότι δεν ταίριαζε στον κόσμο αυτό.

 Άλλοτε ένιωθε πολύ μεγάλος

κι άλλοτε πολύ μικρός

και πάντα κατέληγε να νιώθει ,καθόλου ταιριαστός.

Όταν μεγάλωσε αρκετά

και δεν χωρούσε πουθενά...

Ξεκίνησε   να ταξιδεύει,

για να βρει τι τον μαγεύει

και τόσο τον παιδεύει...

Πήγαινε σε σοφούς, μάντισσες

και έλυνε χρησμούς

 την απάντηση να βρει...

και μια θέση ταιριαστή.

 Μάταια όμως , τα έκανε όλα αυτά!

 Αταίριαστος συνέχισε να ζει ,

 μόνος και να μελαγχολεί.

«Αταίριαστός γεννήθηκα εγώ,

απόφαση το πήρα θα χαθώ...»

Έκλαιγε και μοιρολογούσε και τον πόνο του τον ζούσε.

Ώσπου ξάφνου μαγικά ίσως και συμπαντικά...

Έφτασε σε μια πολιτεία

Και του ήρθε μια μνεία

«Το ταίρι σου για να το βρεις

Θα πρέπει τόσο να το επιθυμείς

Όσο το ψάρι το νερό

και το παιδί το φαγητό.»

Θυμήθηκε τα λόγια αυτά

Κι ευχή έκανε κρυφά .

Κι όταν τα μάτια του άνοιξε ξανά

Όλα ήταν ταιριαστά!

Αυτά τα λέω ,όμως, εγώ.

Μη με περάσεις για τρελό...

Τώρα αν είναι αληθινό,

αυτό το περιστατικό

Το αφήνω στο δικό σου το μυαλό

Που διάβασες τι γράφω εδώ.

Και γι αυτό σε ευχαριστώ. 

Ε.Μ. 

Υγεία και Αγάπη σε όλους!

Μόλις κυκλοφόρησε από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΟΣΤΡΙΑ το βιβλίο: «Το Γεγονός...» - Ένα αλληγορικό παραμύθι για μεγάλους

Μια φορά κι έναν καιρό στην πόλη «Οποιαδήποτε» ζουν ο Κύριος «Χωρίς Λάθη» , η Κυρία «Με αγαπώ γιατί είμαι ωραία», η Κυρία «Αλλάζω γνώμη συνεχώς, ο Κύριος «Πουλάω έρωτα»,ο Κύριος « Το καλό παιδί», η Κυρία «Τρέχω για όλους»,  ο Κύριος «Για σένα νοιάσου και γυμνάσου»,η Κυρία «Είμαι πολύ αστεία», ο Κύριος «Με έχεις ανάγκη»,  ο Κύριος «Δεν ξέρω τι θέλω», η Κυρία «Με λεπτομέρειες» και η Κυρία «Μόλις Πλούτισα». Άνθρωποι της διπλανής ή και της δικής μας πόρτας. Οι δώδεκα ήρωες δεν έχουν κανένα κοινό ή μήπως έχουν; Μια φορά κι έναν καιρό στην πόλη «Οποιαδήποτε» συνέβη κάτι πέρα από τα συνηθισμένα. Οι δώδεκα ήρωες λαμβάνουν ένα προειδοποιητικό γράμμα ταυτόχρονα: «Σε 24 ώρες θα συμβεί  «Το Γεγονός...» και τίποτα πια δεν είναι το ίδιο στη ζωή σου.»  Στο αλληγορικό παραμύθι για μεγάλους «Το Γεγονός...», μέσα από το χιούμορ,  την ειρωνεία, την παιδικότητα και  τον σουρεαλισμό, ανακαλύπτουμε στους ήρωες κομμάτια του εαυτού μας και...  ποιος ξέρει...ίσως είναι η δική μας ευκαιρία να ελευθερωθούμε από αυτά...   Στην αρχή, μέσα από αυτόνομα κείμενα, γίνεται η παρουσίαση των ηρώων της ιστορίας πριν από «Το Γεγονός...» . Ακολουθεί η Ιστορία... και φυσικά «Το Γεγονός...»! 

ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ:

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΟΣΤΡΙΑ

           Τζωρτζ 20, Εξάρχεια
        τηλ.: 211 2136882
      web site: www.ostriavivlio.com

Σιωπή.

Απρόσμενα.

Έτσι.

Τυχαία.

Άτυχα.

Αναπάντεχα.

Ίσια.

Απροσδόκητα.

Ξαφνικά.

Άσχετα.

Σαν

Καρμικά.

Κάπως

Συμπαντικά.

Όπως

Προφητικά.

Μάλλον

Διαισθητικά.

Τάχα

Αδικαιολόγητα.

Όσο

Αργά.

Τόσο

Απότομα.

Όμως

Αλλιώτικα.

Εκεί

Ψηλά.

Ξανά

Κοντά.

Χωριστά.

Δίπλα.
Διαφορετικά.

Αμήχανα.

Σιωπή.

E.M.

ΨΑΧΝΟΝΤΑΣ ΜΙΑ ΘΕΣΗ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Και όταν πια γεννηθηκα, έψαξα να βρω μια βολική θέση στον κόσμο

κι έτσι στριμώχτηκα στην κούνια μου

και ατένιζα τα χιλιάδες αστέρια που η μάνα μου είχε κατεβάσει για χάρη μου.

Υστερα έψαξα με αγωνία να βρώ μια θέση ανάμεσα στα αδέλφια μου.

Με ονόμασαν στερνοπαίδι

και με το όνομα αυτό πορεύτηκα ήσυχη για κάποια χρόνια.

Στο σχολείο η ταυτότητα μου αυτή δεν είχε καμιά ισχύ.

Ετσι ασθμαίνοντας έφτιαξα μια νέα,

με βόλους, κολιβογράμματα και μερικά αριστεία.

Πήρα μια βαθειά ανάσα και κέρδισα λίγο χρόνο,

αρκετά πολύτιμο για μένα

καθώς μπορούσα τα βράδια να τρέχω, να κρύβομαι

και να κοροιδεύω για λίγο τον κατασκευασμένο μου εαυτό.

Ομως ο χρόνος κυλάει γρήγορα

και τρέχει πάνω στις στέγες όσο εσύ κοιμάσαι.

Ξύπνησα ένα πρωί και είδα στα μάτια της μάνας μου πως έγινα γυναίκα.

Μαζί με την νέα μου ιδιότητα ερχόταν και το χρέος.

“ Ποιός είσαι;” με ρωτούσε ξανά η φωνή.

Η θέση μου στον κόσμο έτριζε ξανά..

Ημουν τώρα πολύ μεγάλη για να στριμωχτώ στην κούνια μου,

και τα κολιβογράμματα μου δεν μου φέρναν πια αριστεία.

Και κάπως έτσι πορευόμουνα τις μέρες μου στον απέραντο τούτο κόσμο,

φτιάχνοντας και σκίζοντας ταυτότητες.

Και είχα έτσι την ψευδαίσθηση της πολλαπλότητας μου

και ακόμα χειρότερα την αυταπάτη της ενότητας μου.

Και όταν κάποιος με ρωτούσε ποιός είμαι είχα πια αρκετά πιστοποιητικά να επιδείξω.

Ομως τα βράδια κάποιος κρυβόταν στα όνειρα μου.

Ολο τον κυνηγούσα και όλο μου ξέφευγε.

Και συχνά τις νύχτες ξυπνούσα ιδρωμένη,

έτρεχα τότε στον καθρέφτη να κοιτάξω

γιατί τις ώρες εκείνες δεν ήμουν πια σίγουρη

αν είμαι εγώ

αν είμαι το παιδί που ψάχνει μια θέση στην κούνια του

ή αν είμαι η ετοιμοθάνατη γριά

που χαμογελάει χαιρετώντας τη ζωή και λεέι

“Εψαχνα πάντα μια βολική θέση στον κόσμο

και κάπως έτσι ξοδεψα τα χρόνια μου

και έχασα έναν ολόκληρο κόσμο”.

Γιώτα Σκαπέτη

Η ανεκτίμητη αξία της γομας!

Γόμα > > γομολάστιχα > σβηστήρας> σβηστήρι> σβηστήρα> σβήστρα >> Κομμάτι από καουτσκούκ με το οποίο σβήνεται κάτι που γράφτηκε με μολύβι ή μελάνι. Όλη η σκέψη ξεκίνησε εντελώς τυχαία. Όταν ήταν επιτακτική ανάγκη να βρώ κάτι σε αυτό το μπάχαλο που λέγεται τσάντα για να γράψω. ΤΩΡΑ όχι σε λίγο. Τώρα. Φλερτάρω λίγο με την πιθανότητα να τα γράψω στο «πανέξυπνο» και τελευταίας τεχνολογίας βεβαίως- βεβαίως, κινητό μου αλλά παράλληλα ψάχνω. Και ψάχνω. Και.. τελικά.. -«Ωπ ωππ.. Κάτι πιάνω.. κάτι πιάνωω!! Και ναι! Είναι… ΜΟΛΥΒΙ??!!! ΧΧμμ.. Και τώρα? Ε θα γράψω με το μολύβι.» Και έγραψα. Και όλα καλά. Και μετά έκανα λάθος. Και λίγο πιο μετά αποφάσισα ότι δε μου άρεσαν τα γράμματά μου. Και λίγο πιο μετά από το μετά αποδείχθηκε πως ό,τι έγραψα ήταν… λάθος . Και τώρα?!! ΣΟΚ. Πανικός! «ΗΛΙΘΙΑ! Μια ζωή παρορμητική. Να γράφεις χωρίς να σκέφτεσαι. Λες και είσαι η Μαντάμ Ζαΐρα στην αυτόματη γραφή» Κι ενώ είχα αρχίσει τις εσωτερικές μου… δοξασίες ξαφνικά πιάνω κάτι! Ως εκ θαύματος το μικρό αυτό μαγικό, άσπρο αντικείμενο βρέθηκε στη τσάντα μου. Μάταια προσπαθούσα να θυμηθώ το πώς. ΓΟΜΑ! Η μνήμη των μαθητικών μου χρόνων μου θύμισε πως με το μολύβι ότι γράφεις το.. ξεγράφεις! Και τότε άρχισα να σβήνω σχεδόν με μανία για να καταλήξω με πολύ αργές κινήσεις μπρος –πίσω, ούσα πλέον μέρος ενός πολύ ενδιαφέροντος mind game.. Εκεί λοιπόν που η ρετρό και νοσταλγική μου διάθεση να γράψω με μολύβι «συνάντησε» τα λάθη, συνειδητοποίησα την …ύπαρξη της θαυματουργής γόμας ! Να μαζευτούμε μια μέρα βρε παιδιά εμείς οι παρορμητικοί και να εκτιμήσουμε την ανεκτίμητη και διαχρονική αξία της …γόμας! Δύο παλινδρομικές κινήσεις και… Σα να μην υπήρξε ποτέ! Σα να μην το έγραψες ποτέ. Είναι μαλακή, ευλύγιστη, μονόχρωμη –συνήθως-, με τάσεις αυτοκαταστροφής, είναι πάντα εκεί όταν τη χρειάζεσαι, σε αφήνει να… «ζωγραφίζεις» πάνω της και σου σβήνει το... λάθος σου το τελευταίο. Προς Θεού αγόρια μη μου μπερδεύεστε –δεν έχουμε αλλάξει θέμα συζήτησης- και όχι δεν μιλάμε για την τέλεια γυναίκα αλλά για αυτό το μαγικό πλαστικό πράγμα που είναι ικανό να σε λυτρώσει από λέξεις και σκέψεις που θες να εξαφανίσεις. Όλες όμως οι ανακαλύψεις έχουν και μία ιστορία. Η γόμα δημιουργήθηκε ή μάλλον ανακαλύφθηκε εντελώς τυχαία. Μέχρι το 1770 το λευκό ψωμί ήταν το μέσο για να σβήνει κανείς μολύβι (γνωστό κι ως γραφίτη) , όταν κατά λάθος ο Edward Naime παίρνει ένα κομμάτι «λάστιχο» και παρατηρεί ότι μπορεί να κάνει την ίδια δουλειά. Προχώρησε στην παραγωγή τους και μάλιστα τις διέθετε σε υψηλή τιμή. Το 1839 τώρα με τη συμβολή του Charles Goodyear το προϊόν βελτιώνεται και διαδίδεται ευρύτερα. Τώρα δε ξέρω αν είναι urban legend πάντως λέγεται πως ακόμα και σήμερα υπάρχουν κάποιοι καλλιτέχνες που εξακολουθούν να χρησιμοποιούν το λευκό ψωμί ως εργαλείο διόρθωσης. Σβήνονται όμως όλα τα λάθη? ΚΙ αν ναι, πόσους φούρνους πρέπει να λεηλατήσω για να τα καταφέρω? Κι ενώ συνέχιζα να γράφω συνειδητοποίησα για ακόμα μια φορά πως αντί η τεχνολογία να μας υπηρετεί, την υπηρετούμε εμείς. Και μάλιστα τόσο πιστά που όταν δεν την έχουμε, υποφέρουμε με συμπτώματα που αγγίζουν τα όρια συνδρόμου στέρησης. Γράφουμε τις πιο σημαντικές λέξεις της ζωής μας τόσο γρήγορα σε κάποιο πληκτρολόγιο που έχουμε ξεχάσει πως είναι η αίσθηση του να γράφεις τη λέξη και ό,τι αυτό μπορεί να περιλαμβάνει. Εντάξει μπορεί να κατηγορηθώ αυτή τη στιγμή για αφόρητα παλιομοδίτικη τύπισσα (όχι ότι με πειράζει βέβαια!). Σκεφτείτε όμως για λίγο… Πολύ λίγο. Σκεφτείτε πόσες λέξεις έχουμε ξεχάσει καλά- καλά πως γράφονται γιατί τις κρύβουμε στα γκρίκ-ιγκλις. Αναλογιστείτε πόσο διαφορετικά θα μετρούσαμε τη κάθε σκέψη που θα μεταμορφωνόταν σε λέξη αν δεν είχαμε την ευκολία του DELETE ή του BACKSPACE ? Και ναι εγώ κάπου εκεί ανάμεσα σε αυτές τις απορίες συνειδητοποίησα με τι ευκολία αφήνω λέξεις να μου ξεφεύγουν από το στόμα και τα δάχτυλα χωρίς να έχω πρώτα αναλογιστεί ΤΙ «λέω». Λέμε «ναι» ενώ θέλουμε να πούμε «όχι». Λέμε «φύγε» ενώ πεθαίνουμε να πούμε «Έλα». Λέμε τα εύκολα, τα ασήμαντα γιατί είναι πιο βολικά. Αποφεύγουμε τα σημαντικά. Κι όταν πια αποφασίσουμε να τα «πούμε»- μεταξύ σοβαρού κι αστείου πάντα- τότε σχεδόν ποτέ κανείς δε τα καταλαβαίνει ή δεν μας πιστεύει. Γιατί κάναμε τη ζωή μας hi tech και κάπου εκεί χαθήκαμε στη μετάφραση κι εμείς. Αν όμως το χαρτί και το μολύβι «έπαιζαν» ακόμα ρόλο ενεργό στη ζωή μας τότε πιστεύω ακράδαντα πως όλη μας η ζωή θα ήταν γραμμένη εντελώς διαφορετικά. Πόσο λυτρωτικό θα ήταν αν υπήρχε μία γόμα που θα μπορούσε να σβήσει όλα αυτά που… γράφουμε στις κενές σελίδες στο βιβλίο της ζωής μας?! Ή μάλλον όλα αυτά που μετανιώσαμε και δε τα θέλουμε πια εκεί. Θα μπορούσες να πάρεις «πίσω» λέξεις που είπες, αισθήματα που δεν έπρεπε να νιώσεις, πράξεις που δεν έπρεπε να κάνεις, γκόμενους-ες που δεν έπρεπε επ’ ουδενί να πεις.. «ναι». Λάθη. Μικρά ή μεγάλα. Αστεία ή σοβαρά. Σημαντικά ή ασήμαντα. Λάθη που σε μπλοκάρουν και που διαδέχονται το ένα μετά το άλλο.

 Κάπου διάβασα ένα από αυτά τα τσιτάτα το οποίο έλεγε πως: «Ένα από τα μεγαλύτερα ψέματα των παιδικών μας χρόνων ήταν πως η μπλε πλευρά της γόμας σβήνει το στυλό». Στην αρχή διαφώνησα διότι εγώ μια χαρά θυμάμαι πως έσβηνα και το στυλό και πολύ ευτυχισμένη ήμουν για αυτό. Μετά όμως άρχισα να… θυμάμαι. Ω ναι! Δεν υπάρχει σχεδόν καμία περίπτωση να έχει σβήσει κάποιος ,με το μπλε σημείο της γόμας, στυλό, χωρίς να έχει σκίσει ή –στην καλύτερη- να έχει καταντήσει το χαρτί, ριζόχαρτο. Άρα: σβήνεις αλλά αφήνεις και σημάδια. Πόσο απλό λοιπόν θα ήταν να μπορούσαμε να πάρουμε μια γόμα και να σβήνουμε ξανά και ξανά μέχρι να πετύχουμε το τέλειο! Θα ήμασταν τέλεια όντα με τέλειες πράξεις. Μήπως όμως μετά, τελικά, δεν θα ήμασταν εμείς αλλά ένα καλά μελετημένο «σωστό»... λάθος? Μήπως αυτό είναι τελικά το νόημα? Να μαθαίνεις από τα λάθη σου κι ακόμα όταν το «είναι» σου αρνείται πεισματικά να σταυρώσει σωστή πράξη εσύ να συνεχίζεις να μαθαίνεις? Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να γράψεις. Υπάρχουν πολλά μέσα γραφικής ύλης για να χρησιμοποιήσεις. Μολύβι ,στυλό, μαρκαδόρος, μπογιά, σπρέι. Υπάρχουν αντίστοιχοι τρόποι και για να σβήσεις το καθένα. Σε ποια περίπτωση όμως το ίχνος – λάθος που αφήνεις …εξαφανίζεται σχεδόν σαν να μην υπήρξε ποτέ? Και καλά για τον άλλον… Για σένα? Εσύ πάντα θα ξέρεις- όσο καλά κι αν το έχεις σβήσει- πως το «λάθος» θα παραμείνει «λάθος» ή στη καλύτερη… μουτζούρα. Κι αν η ζωή μας – όπως λένε- είναι οι λευκές κόλλες χαρτιού που εμείς τις γράφουμε, τότε μέχρι πόσες μουτζούρες έχεις δικαίωμα να κάνεις? Κι αν τελικά η γόμα είναι η λύση τότε το πρόβλημα μήπως είμαστε εμείς? Και κάπως έτσι αναρωτιέμαι… Η γόμα είναι εκείνη που κάνει τη διαφορά ή μήπως το… «μολύβι»?

Βένια Ζήση

Η ζωή είναι η προπαίδεια.

Η ζωή είναι η προπαίδεια...το σκέφτηκα στο λεωφορείο. 

Μηδέν φορές το μηδέν μας κάνει πάλι μηδέν.

Το μηδέν είναι ικανό  να νικήσει όλους τους αριθμούς!

Γι ΄αυτό προσοχή... να το αποφεύγεται , όπως ο διάολος το λιβάνι!

Ενώ το ένα... είναι τόσο ανώτερο που η επαφή μαζί του σε αφήνει να είσαι  ο πραγματικός σου εαυτός...ε ...μπερδεύτηκα...αριθμός ήθελα να πω!

Αν συναντήσετε το δέκα μη το φοβηθείτε... θα σας στρογγυλέψει λίγο...αλλά δέκα φορές προς τα πάνω.

Δυο φορές εσύ μας κάνει πάλι εσύ και εσύ!

Τρία ....δεν υπάρχει ευτυχία που να κόβεται στα τρία... είναι γνωστό...

Τέσσερις φορές το τέσσερα = δεκάξι... κι εγώ στην ίδια τάξη.

Πέντε, δέκα, δεκαπέντε, είκοσι, εικοσιπέντε... φτου και βγαίνω.

Κι αν σας πιάσω και τους έξι... έξι φορές το έξι = τριάντα έξι.

Κι έφτασα τριάντα έξι και το άγχος επί εφτά... εφτά επί εφτά μας κάνει σαρανταεννιά... ουφ πρόλαβα κι έκανα παιδιά!

Οχτώ επί εννιά = εξήντα τέσσερα....ε...εβδομήντα δύο... και δεν το θυμάμαι ποτέ!

Γιατί τα δύσκολα μου αρέσει να τα ξεχνάω και μετά αναρωτιέμαι γιατί χώρισα από αυτό το "καλό" παιδί;

Το Εννιά με κόλπο και την θυμάμαι πάντα! Ταιριάζοντας τα ανάποδα είναι όλα σωστά επιτέλους! 

Ε. Μ. 

«Η Δίκη του Χειμώνα»

Ήρθε ο Χειμώνας!

Εκεί που χρόνος δεν υπάρχει

Οι άνθρωποι ρωτούσαν  διαρκώς ο ένας τον άλλο:

«Γιατί ο Χειμώνας κρατάει αιώνια και το Καλοκαίρι μονάχα μια στιγμή;»

Κανένας δεν μπορούσε να δώσει μια εύστοχη απάντηση.

Έτσι αποφάσισαν πως για όλα φταίει ο Χειμώνας, που καταχράται  τον χρόνο των εποχών.

Έφτασε ο Χειμώνας στο δικαστήριο κουκουλωμένος και κρυωμένος  και κανείς δεν τον πλησίαζε, από φόβο μην κολλήσουν καμιά γρίπη.

Έφτασε και το Καλοκαίρι φορώντας μαύρα γυαλιά  και κρατώντας μια μικροσκοπική τσάντα σε σχήμα παγωτού.

 Το Φθινόπωρο και η Άνοιξη έμειναν αμέτοχη σε τούτη την υπόθεση.

Ο εισαγγελέας άρχισε  να  απαριθμεί  της κατηγορίες που είχε συλλέξει από όλους τους κατοίκους, φώναζε ,ούρλιαζε είχε βγει εκτός εαυτού.

Ήταν φανερό ότι ήταν οπαδός του καλοκαιριού. 

Σας παραθέτω μικρό μέρος από τον λόγο του.

« Εσύ Χειμώνα που αναγκάζεις τον κόσμο να τρέμει από το κρύο, αναγκάζεις τους ανθρώπους  να καθηλώνονται στο κρεβάτι με ατελείωτους θανατηφόρους ιούς, εσύ που δεν μπορεί κανείς να σε αντιμετωπίσει χωρίς να ξοδέψει μια περιουσία , που δεν μπορεί κανείς να νιώσει ελεύθερος μέσα στα βαριά και άχαρα μπουφάν,  εσύ παγωμένε και απρόσωπε, που τρομάζεις τον κόσμο με τον αέρα και τις αστραπές σου, που δημιουργείς ένα σωρό καταστροφές, με τις καταιγίδες σου εσύ, εσύ, εσύ…»

Έτσι συνέχιζε ο εισαγγελέας και όλοι άκουγαν και συμφωνούσαν μαζί του ανεβοκατεβάζοντας το κεφάλι τους  με σταθερό ρυθμό ,σ ε κάθε κατηγορία, χειροκροτούσαν και έβγαζαν επιφωνήματα  θαυμασμού.

Εκτός από έναν, το πολύχρωμο και εξωστρεφές  καλοκαίρι, που ήξερε ότι σε λίγους μήνες θα έρθει και η σειρά του, γιατί σε αυτήν την πόλη οι άνθρωποι έχουν  χτυπηθεί θανάσιμα από έναν ίο  « το ανικανοποίητο».

Ποια να ήταν η απόφαση του δικαστηρίου το ξέρεις μόνο εσύ βάζοντας το δικό σου τέλος γιατί η δικιά μας ιστορία είναι μια ιστορία χωρίς

ΤΕΛΟΣ

Μαραγκουδάκη Δέσποινα

“INTERVIEW” για 3η χρονιά στο θέατρο Βικτώρια!

Tο “INTERVIEW”, η παράσταση που έχει παιχτεί ήδη 2 χρονιές με μεγάλη επιτυχία συνεχίζεται και φέτος, για 3η ΣΥΝΕΧΟΜΕΝΗ ΧΡΟΝΙΑ στο θέατρο Βικτώρια!

Από αυτήν την Παρασκευή 17/10 και κάθε Παρασκευή – Σάββατο και Κυριακή στις 21.15, στο θέατρο Βικτώρια (Μαγνησίας 5 και 3ης Σεπτεμβρίου 119).

ΚΡΑΤΗΣΕΙΣ ΘΕΣΕΩΝ: 21 0823 3125.

Θα χαρούμε πολύ να σας ξαναδούμε σε κάποια από τις φετινές μας παραστάσεις! Προωθήστε αυτό το μήνυμα όπου νομίζετε, γιατί η καλύτερη διαφήμιση μας είστε “ΕΣΕΙΣ”!

ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ ΤΟ TRAILER ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ: https://www.youtube.com/watch?v=tMKL2ezLuDI

INTERVIEW

Μια κοινωνικοπολιτική μαύρη κωμωδία

Για 3η χρονιά

Η ομάδα

Σκηνοθέτης               Χρήστος Θάνος

Βοηθός Σκηνοθέτη     Χρίστος Παπαμιχαήλ

Ηθοποιοί                  

Σοφία Καψαμπέλη

Μαρία Ζερβού

Σωτήρης Δούβρης

Βασίλης Τουρκομένης

Χρίστος Παπαμιχαήλ

Χρήστος Θάνος

Το κείμενο της παράστασης δημιουργήθηκε από όλα τα μέλη της ομάδας, κατά τη διάρκεια των προβών.

Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΕΛΑΒΕ ΤΙΜΗΤΙΚΗ ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ UNESCO ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΚΑΙ ΝΗΣΩΝ

Το έργο

Ένα interview για δουλειά. Μία φωνή (εξουσία). Τέσσερις υποψήφιοι.  Οι υποψήφιοι αντιπροσωπεύουν τέσσερις κοινωνικές ομάδες, που πλήττονται δραματικά από τις σημερινές συνθήκες και που βρίσκονται μέσα στην αρένα της αναζήτησης εργασίας (χειρωνάκτες, καλλιτέχνες, επιστήμονες, ανειδίκευτoι εργάτες). Η φωνή είναι αυτή που αξιολογεί κάθε πολίτη που επιθυμεί να εργαστεί και αποφασίζει για τις προσλήψεις σε όλους ανεξαιρέτως τους εργασιακούς τομείς. Αργά ή γρήγορα, όλο το ανθρώπινο δυναμικό, θα αναγκαστεί να περάσει από το “interview”. Η συνέντευξη ξεκινάει τυπικά, σε ένα ζεστό και φιλικό κλίμα. Οι υποψήφιοι χαλαρώνουν και αφήνουν τις αδυναμίες τους να φανερωθούν. Η φωνή αρχίζει σιγά-σιγά να τους χειραγωγεί, υποβάλοντάς τους παράλογες ερωτήσεις και υποχρεώνοντάς τους σε εξευτελιστικές δοκιμασίες Οι υποψήφιοι είναι σε απόγνωση και δεν έχουν τίποτα να χάσουν. Οδηγούνται έτσι σε μία κανιβαλιστική διαδικασία ανταγωνισμού. Όλος αυτός ο παραλογισμός, μοιραία προκαλεί  κωμικούς διαλόγους και καταστάσεις.
Επόμενοι υποψήφιοι; Οι θεατές…

Από 17 Οκτωβρίου και κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή στις 21:00

Στο θέατρο Βικτώρια (Μαγνησίας 5 & 3ης Σεπτεμβρίου 119)

Είσοδος ελεύθερη, με προαιρετική συνεισφορά.

Διάρκεια: 80 λεπτά.

Τηλέφωνo κρατήσεων          210 – 8233125

Επικοινωνία με την ομάδα   

Χρήστος Θάνος                  6937097172

Χρίστος Παπαμιχαήλ          6993076378

omadaemeis@gmail.com

https://www.facebook.com/emeisinterview